Kiedy wracaliśmy okazało się, że w okolicach zoo, ruch toczył się żółwim tempem, przez co straciliśmy 45minut. No i wtedy instruktor zapomniał, że jest instruktorem i równo nakazywał przekraczanie dopuszczalnej prędkości Momentami jechałam 90km/h, więc muszę powiedzieć, że chyba się rozkręciłam

Póki co kilkudniowa przerwa i chyba w weekend znów nalot na stolicę. Oby tym razem poszło mi lepiej…

Jeździłam po Józefowie. Jedno rondo, drugie, trzecie, i jeszcze raz, i jeszcze raz… A tu ziuuu, ziuuuu, z każdej strony. Wielkie przeraźliwe samochody, które chciały mnie zjeść. A ostatecznie, to ja zjadłabym panią, która jechała przede mną na rowerze. Tak pięknie chciałam ją ominąć, że zapomniałam skręcić kierownicę i wjechałabym w sam środek jej d… .No bo kto wymyślił, żeby kobieta po pierwsze: zapamiętała która to jest lewa, a która prawa strona, po drugie: jak trzeba kierunkowskaz przestawić skręcając w lewo, po trzecie: patrzeć w tym wszystkim przed siebie… Za dużo tego. D..ę pani rowerzystki uratował Pan Instruktor, który w porę chwycił kierownicę i ocalił Panią.

Podsumowując ten dzień: Nie nadaję się na kierowcę, nie będę NIGDY umiała jeździć, chyba już nigdy nie wsiądę za kółko – no może jedynie jutro, o ile odwagi i sił mi starczy.

Z trzęsącymi się nogami poszłam do OSK. Instruktor wywiózł mnie do lasu i zaczął naukę. Ruszanie, hamowanie, ruszanie, hamowanie. Po godzinie, zorientowałam się, że nie jest mi nawet niedobrze (a mam mega chorobę lokomocyjną!). Znowu ulga. No to jedziemy, Jedyneczka, dwójeczna, trójeczka, czwóreczka… “No czemu na krzaki zjeżdża?”, “No rozpędzamy auto!”, i tym podobne słowa słyszałam co chwila. Jakoś Pan nie dał się przekonać tłumaczeniami, że się boję. Ehh ci faceci. Potem nauka ruszania na wzniesieniu. A raczej sprawdzanie jak sobie z tym poradzę. Jakoś poszło. Na szczęście ulica w lesie była bardzo mało ruchliwa, więc nie było tragedii. Jutro dalszy ciąg. B O J Ę   S I Ę!!!

A u nas oczywiście wiele się dzieje Najważniejsze były piąte urodziny Dawida. Było bardzo miło – ale relacja i zdjęcia następnym razem. Dawid stara się być grzeczny, rośnie w oczach i niezmiennie jest mega uroczy Ach, Ci synkowie Dawid ma w grupie ulubionego kolegę – Szymona Ł. I codziennie jak pytamy co mu się podobało w przedszkolu, dostajemy odpowiedź: “to, że był Szymon”. Super jest mieć przyjaciela! Ulubioną zabawą Dawida jest granie w weekendy z tatą w grę komputerową – wyścigi samochodów z filmu Auta. Niezmiennie darzy wielkim uczuciem klocki lego, jazdę na rowerze i jedzenie

Sara ostatnio wzięła udział w inicjatywie przedszkolnej – mały poeta. Nauczyła się na pamięć dość długiego wierszyka, a następnie wyrecytowała go przed innymi grupami. Jesteśmy z niej bardzo dumni, ponieważ chyba tylko my wiemy jak bardzo dużo wysiłku włożyła w pokonanie stresu i wstydu. Brawo Sara! Co ostatnimi czasy lubi robić? Przede wszystkim rysować/lepić/kleić/kroić czyli szeroko rozumiana plastyka. Poza tym uwielbia robić kanapki, pomagać przy gotowaniu i pieczeniu, czytać książki. Całkiem dobrze już jej to wychodzi, więc coraz częściej po nie sięga. Niestety – jest też mistrzynią w upominaniu Dawida, ale miejmy nadzieję, że jej to przejdzie

A Szymon? O nim można film nakręcić. Jest tak śmieszny, cudny, sprytny i mądry, że głowa mała. Ostatnio jasno komunikuje nam, jeśli czegoś nie chce. Niestety – słyszy go wtedy cala klatka. Zaczyna piszczeć tak, że nikt nie ma wątpliwości o co mu chodzi. Bardzo nie lubi zmieniać pieluszki – trzeba się nieźle spocić, żeby opanować wijące się ciałko, które chce uciec. Na szczęście Szymek lubi nocnik, już czasem do niego siusia, ale ciągle chodzi w pieluszce. Jak choć trochę nauczy się mówić, to ściągamy pieluchę. Miłością Szymonka jest wanna i woda w niej. Kąpiele są czynnością, która mogłaby nie mieć końca. Poza tym maluch potrafi uruchomić pralkę, zwinąć jedzenie i uciec pod stół, by je tam zjeść lub wygrzebać tacie z szuflady baterie. Nie można się z nim nudzić

Wczoraj byliśmy na spacerku, z którego kilka zdjęć możecie obejrzeć w galerii marcowej.

Wkrótce relacja z urodzin Dawida, z wizyty w fabryce cukierków i więcej zdjęć

M: Taaaak? A dlaczego nikt nie zjadł?

S: Bo była ohydna, gorzka cukinia!

T: Ale cukinia jest pyszna! Wcale nie jest gorzka!

S: Jest! Jest okropna.

… i tu puenta Dawida…

D: Nie wiecie, że TYLKO ŚWINIE JEDZĄ CUKINIE ?!

D: Mamo, chce mi się siusiu!

M: Dawid, musisz wytrzymać, zaraz zrobisz w teatrze.

D: Ale mi chce się siusiu na twardo!

2) Jesteśmy w teatrze na przedstawieniu “Mały Chopin”. Aktor grający Chopina udaje, że zapomniał tekstu i mówi do dzieci:

AKTOR: A kiedy Chopin był mały, to był… no tym…no tym…

DAWID: Makapaką!

3) Wracamy z kawiarni do domu.

SARA: Ale mi się odbiło goframi! Normalnie poczułam smak parówki…

S: No dobra… to ja nie będę jadła w Wielkim Poście lodów.

Patrzymy na Dawida, który widać, że wytęża umysł, żeby wymyślić coś bardziej bystrego od siostry. Nagle rzecze:

D: No to ja mam takie postanowienie, że przez cały Wielki Post nie będę chodził do przedszkola. Będę cały czas leżał w łóżku i odpoczywał.

Może i my powinniśmy o takim “wyrzeczeniu” pomyśleć…