Kiedy wracaliśmy okazało się, że w okolicach zoo, ruch toczył się żółwim tempem, przez co straciliśmy 45minut. No i wtedy instruktor zapomniał, że jest instruktorem i równo nakazywał przekraczanie dopuszczalnej prędkości Momentami jechałam 90km/h, więc muszę powiedzieć, że chyba się rozkręciłam

Póki co kilkudniowa przerwa i chyba w weekend znów nalot na stolicę. Oby tym razem poszło mi lepiej…

Jeździłam po Józefowie. Jedno rondo, drugie, trzecie, i jeszcze raz, i jeszcze raz… A tu ziuuu, ziuuuu, z każdej strony. Wielkie przeraźliwe samochody, które chciały mnie zjeść. A ostatecznie, to ja zjadłabym panią, która jechała przede mną na rowerze. Tak pięknie chciałam ją ominąć, że zapomniałam skręcić kierownicę i wjechałabym w sam środek jej d… .No bo kto wymyślił, żeby kobieta po pierwsze: zapamiętała która to jest lewa, a która prawa strona, po drugie: jak trzeba kierunkowskaz przestawić skręcając w lewo, po trzecie: patrzeć w tym wszystkim przed siebie… Za dużo tego. D..ę pani rowerzystki uratował Pan Instruktor, który w porę chwycił kierownicę i ocalił Panią.

Podsumowując ten dzień: Nie nadaję się na kierowcę, nie będę NIGDY umiała jeździć, chyba już nigdy nie wsiądę za kółko – no może jedynie jutro, o ile odwagi i sił mi starczy.

Z trzęsącymi się nogami poszłam do OSK. Instruktor wywiózł mnie do lasu i zaczął naukę. Ruszanie, hamowanie, ruszanie, hamowanie. Po godzinie, zorientowałam się, że nie jest mi nawet niedobrze (a mam mega chorobę lokomocyjną!). Znowu ulga. No to jedziemy, Jedyneczka, dwójeczna, trójeczka, czwóreczka… “No czemu na krzaki zjeżdża?”, “No rozpędzamy auto!”, i tym podobne słowa słyszałam co chwila. Jakoś Pan nie dał się przekonać tłumaczeniami, że się boję. Ehh ci faceci. Potem nauka ruszania na wzniesieniu. A raczej sprawdzanie jak sobie z tym poradzę. Jakoś poszło. Na szczęście ulica w lesie była bardzo mało ruchliwa, więc nie było tragedii. Jutro dalszy ciąg. B O J Ę   S I Ę!!!

Książki polecam szczególnie kobietom, dla których ważny jest Bóg, rodzina i miłość Książki są bardzo wciągające, nie są nudne, zaskakują. Na końcu każdej – ryczę ze wzruszenia Są trochę jak rekolekcje – piękne, poruszające, przypominają co w życiu jest najważniejsze (mówię o tych, które już przeczytałam).

Te, które mam i przeczytałam mogę pożyczyć

Listę robię częściowo dla siebie, bym nie musiała godzinami szukać w internecie, która książka jest kontynuacją już przeczytanej

Lista ta może być inspiracją dla mojego Męża, jeśli będzie chciał zrobić mi miły prezent

KSIĄŻKI KAREN KINGSBURY

- “Jak puch z dmuchawca” – świetna, czytałam, posiadam

SAGA RODZINY BAXTERÓW:

1) SERIA “OCALENIE”

• “Ocalenie”- świetna, czytałam, posiadam
• “Pamięć”- świetna, czytałam, posiadam
• “Powrót”- świetna, czytałam, posiadam
• “Radość”- świetna, czytałam, posiadam
• “Spotkanie”- świetna, czytałam, posiadam

2) SERIA “Pierworodny”

• “Sława”- świetna, czytałam, posiadam
• “Przebaczenie” – świetna, czytałam, posiadam
• “Odnaleziony” – świetna, czytałam, posiadam
• “Rodzina” – świetna, czytałam, posiadam
• “Na zawsze” – świetna, czytałam, posiadam

3) SERIA “Wschód słońca”

• “Wschód słońca” – najnudniejsza z całej serii
• “Niezapomniane lato” -  R E W E L A C Y J N A ! ! ! Poryczałam się przy niej jak bóbr.
• “Pewnego dnia” – świetna, czytałam, posiadam
• “Zachód słońca” – świetna, czytałam, posiadam

KONIEC SAGI BAXTERÓW – buuuuuu

• “Tańcz ze mną“ – kupiłam
  
• “Każdy powszedni dzień” – kupiłam
• “Przytul mnie” – kupiłam
• “Ocalić życie” – ładna, ale ciut nudna

SERIA O 11 WRZEŚNIA

• “W pewien wrześniowy poranek”
• “Cień wrześniowego poranka”

Jest jeszcze wiele, wiele innych książek, ale na dobry początek chcę skończyć sagę Baxterów i wziąć się za pozostałe z listy, których jeszcze nie przeczytałam

PS: Więcej fotek wkrótce w galerii