Nie będę psuł zabawy, przytaczając inne fragmenty książki. Rzekłbym, że jest to doskonała powieść publicystyczna z dużą dozą autobiografii. Czy wszystkie wydarzenia są prawdziwe? Tego nie wiem i pozostawiam domysłom czytelników, ale wiele z nich… dałbym sobie rękę uciąć. Mam wrażenie, że tutaj RAZ nie wysilił się z nadmiernym fantazjowaniem i fikcja zagościła na niewielu stronach, co dla mnie osobiście jest raczej walorem tej pozycji.

Ci, którzy czytali np. “Żywinę” i oceniają ją pozytywnie, tę książkę przyjmą z podobną satysfakcją jako kawał dobrej roboty pisarsko-dziennikarskiej. Ci, którzy z wypiekami na twarzy wchłaniali “Ciało obce”, będą z pewnością zawiedzeni. Cóż może być nudniejszego od historii porządnego faceta, który nie chce zdradzać ideałów, dzielnie walczy z otaczającą go tandetą, a za wartość nadrzędną przyjmuje dbanie o swoją rodzinę?

Czy polecam? Zdecydowanie.

Drugim ambitnym celem było uzupełnianie zdjęć na stronie – w tym to mamy już takie zaległości, że jak w końcu te zdjęcia wrzucimy, to rodzona matka nie pozna A poza tym przecież dojdzie +2 do lansu, jak wrzucę zdjęcia z moich weekendowych chałtur

Dziś mała reklama, wyjątkowo nie siebie i nie naszej rodziny. Wiem, że to już nuda, reklamować Ziemkiewicza, ale w ręce wpadła mi kolejna jego powieść, która faktycznie wybija się spośród dotychczasowych, które czytałem. Cały dział gatunku S-F mam przed sobą, więc może i tam czymś dam się zaskoczyć, póki co jednak ogarniam produkty bieżące. No i w tym właśnie ferworze walki z codziennością mam krótkie chwile, by zatopić się w jakiejś dobrej lekturze. Z reguły jest to czas w kąpieli lub między kąpielą a bezwładnym wpadnięciem w poduszkę albo podczas obiadu we fabryce. Matka zawsze uczyła, żeby przy jedzeniu nie czytać. Dobrze, że nic z tej nauki nie wyszło, bo nawet i ten czas byłby zmarnowany z punktu widzenia przerabiania lektur
Do rzeczy – “Zgreda” czytam już od kilku dni i jest pozycja, która zaspokaja moje potrzeby zarówno powieściowe jak i publicystyczne. Jako powieść – do złudzenia przypomina felietony RAZ’a. Jako zbiór felietonów – stanowi spójną całość, wciąga w przeżycia głównego bohatera. Miks jest niesamowity – fakty i przemyślenia dotyczące spraw bieżących (akcja dzieje się w pierwszym półroczu 2010 z zaczepieniem oczywiście o 10 kwietnia 2011) są do szpiku konkretne i realne, a przy tym wszystko okraszone fikcją, tłem życiowym głównego bohatera. Ten zresztą aż tak do końca fikcyjny mi się nie wydaje i jeśli Ziemkiewicz okopuje się i twierdzi, że zbieżność charakterów jest przypadkowa, to.. tylko twierdzi
Każdego zachęcam jednak do wyrobienia własnego zdania, a przede wszystkim “przeżycia” tej powieści na własnej skórze.

Przy czym z uwagi na późną porę dobranoc życzę Państwu.