CU-KIE-RECZ-KA?

No i właśnie. Słuchając tej zabawy w cytaty, oderwane od treści i głupawe, nigdy nie miałem ochoty po te filmy sięgać. Taki los spotkał Seksmisję, w której rozsmakowałem się jakoś na etapie liceum, i wiele, wiele innych produkcji, w tym właśnie Kingsajz. Wczoraj nadrobiłem braki

Na szczęście, film po prawie ćwierćwieczu nie stracił wiele na aktualności. Przede wszystkim dzięki temu, że rzeczywistość coraz bogatsza i kolorowa, w swych fundamentach powiela absurdy tamtych lat. Ja wiem, że “w tamtych latach” ten sens był bardziej aktualny, rozciągał się na więcej obszarów, a i łatwiej było gołym okiem odnaleźć rzeczywiste cele trafnych aluzji filmowych i Szuflandii w ogólności. Tak przy okazji, ciekawi mnie, czy bracia Wachowski nie sugerowali się co nieco w scenariuszu Matrix’a dziełem Mistrza Machulskiego. Wracając jednak do czasów dzisiejszych, ciekawie obserwowało się walkę, tropienie i eliminowanie Króla Dopalaczy… ekhm… przepraszam. Nie żadnych tam dopalaczy, tylko Polo Cockty. Szczęście – dziś legalnej i pewnie wiele zawdzięczającej filmowi Patrząc krytycznie na rzeczywistość, widać jednak dziś tych, którzy rozmiar XXL już osiągnęli i za pomocą przeróżnych licencji, zezwoleń i ciężaru biurokratycznej machiny w ogólności, reglamentują dostęp do konfitur gospodarczych innym. Strach wpaść na pomysł rozwinięcia świetnego interesu z użyciem własnej, rdzawej kranówy, bo za rogiem czają się już, gotowe do obrony stabilności Szuflandii, oddziały ZUS, US, Sanepidu i Bóg wie kogo tam jeszcze. Oczywiście wszystko w obronie szczęśliwości krasnoludków.

Znamienny był dialog Nadszyszkownika Kilkujadka z Olem Jedliną, w którym ten pierwszy zwraca uwagę, że nie mogą pozwolić na to, by każdy wybierał samodzielnie czy chce być kranoludkiem czy być w kingsajz, bo… ? No, kto pamięta? Bo wtedy zostaliby tylko dwaj do załatwiania krasnoludzich obowiązków. To ciekawe – może przy którejś z emisji tego filmu należałoby zamówić sondę smsową “Czy krasnoludki powinny decydować same o tym czy żyją w Szuflandii czy w Kingsajz?”. Uważam, że to byłby doskonały sprawdzian prawdziwego stosunku do wielu spraw rzeczywistych.
Zaraz potem należałoby puścić telewidzom debatę pp. Balcerowicza i Rostowskiego na temat OFE i ten blok programowy, zakończyć podobną sondą dotyczącą możliwości decydowania o przeznaczeniu własnych, ciężko zarobionych pieniędzy – ZUS, OFE? A może niech każdy indywidualnie sobie wybierze trzecie czy czwarte rozwiązanie?

Oczywiście takie postawienie sprawy mogłoby być szalenie niebezpieczne, przed czym ostrzegał już nas Ray Bradbury w “451 stopni Fahrenheita” też w znamiennym dialogu Montaga z przełożonym Beattym “Jeśli nie chcesz, by człowiek był nieszczęśliwy z powodu polityki, nie pokazuj mu dwóch stron zagadnienia, by go zdenerwować — pokaż mu tylko jedną stronę. A najlepiej nie pokazuj mu żadnej”. Tylko czy wówczas w tym systemie nie został by właśnie sam p. Rostowski, p. Balcerowicz i paru przydupasów + usłużni dziennikarze? Odpowiedź zostawiam szanownym czytelnikom.

A na zakończenie troszeczkę szerszy cytat z Bradburego:

Nie można zbudować domu bez gwoździ i drzewa. Jeśli nie chcesz zbudować domu, schowaj gwoździe i drzewo. Jeśli nie chcesz, by człowiek był nieszczęśliwy z powodu polityki, nie pokazuj mu dwóch stron zagadnienia, by go zdenerwować — pokaż mu tylko jedną stronę. A najlepiej nie pokazuj mu żadnej. Niech zapomni, że istnieje coś takiego jak wojna. Jeśli rząd jest niedołężny, lekkomyślny i zdziera skórę podatkami, lepiej niech taki zostanie, niżby ludzie mieli się martwić z tego powo42 du. Przede wszystkim spokój, Montag. Daj ludziom konkursy, które można wygrywać pamiętając słowa popularnych przebojów, nazwy stolic stanowych i ile kukurydzy wyhodowano w Iowie w ubiegłym roku. Napchaj ich niezapalnymi faktami, wbij w nich tak cholernie pełno suchych faktów, żeby czuli się nasyceni i niebywałe „zdolni” posiadając taką wiedzę. Wtedy będzie im się zdawało, że myślą, i będą mieli poczucie ruchu nie poruszając się. I będą szczęśliwi, ponieważ fakty tego rodzaju nigdy się nie zmieniają. Nie dawaj im żadnego śliskiego materiału w rodzaju filozofii czy socjologii, by wiązała te fakty. W ten sposób osiąga się tylko melancholię. Człowiek, który potrafi rozłożyć na części ścianę telewizyjną i złożyć ją z powrotem, a większość ludzi w dzisiejszych czasach to potrafi, jest szczęśliwszy od tego, który usiłuje obliczyć, zmierzyć i rozwiązać zagadkę wszechświata, bo tego nie da się obliczyć i rozwiązać, a człowiek czuje się potem tylko diabelnie przygnębiony i samotny. Wiem, bo sam próbowałem. Do diabła z tymi A więc bierzmy się do naszych klubów i przyjęć, naszych akrobatów i magików, naszych zabijaków, odrzutowych samochodów, motocyklowych helikopterów, seksu i heroiny. Jak najwięcej wszystkiego, co się łączy z odruchem warunkowym. Jeśli dramat jest zły, jeśli film nie mówi nic, jeśli sztuka jest pusta, zastrzyknij mi wrzask megafonu. Wtedy mi się zdaje, że reaguję na sztukę, choć jest to tylko fizyczny odruch na wibrację. Ale nie dbam o to. Lubię po prostu solidną rozrywkę. Beatty wstał. — Muszę iść — rzekł. — Odczyt skończony.