Póki co zabezpieczeniem pozostanie “kapcza”. Alleluja i do przodu.

Dziś poszło znacznie lepiej, acz nauka na przyszłość jest.

• NextGen Gallery: wszelkie zmiany, których dokonałem w stylach (/css) oraz widokach (/view), które definiują jak wygląda galeria oraz albumy (np. by w widoku galerii prezentowane były opisy zdjęć) – zostały, rzecz jasna, nadpisane podczas aktualizacji. Dysponowałem kopiami lokalnymi i dzięki temu sprawę udało mi się w miarę szybko wyprostować… do następnej aktualizacji.
• Lightbox Plus: Tutaj pojawił się problem z tłumaczeniami, które zrobiłem własnoręcznie oraz rozmieszczeniem podpisów pod zdjęcia (by nie kolidowały z napisami technicznymi typu “Zdjęcie 3 z 15″). Nowa wersja 2.2.2 niesie ze sobą wiele udogodnień – po pierwsze, daje możliwość zdefiniowania własnych tłumaczeń etykiet standardowych z poziomu konfiguracji. Ponadto umożliwia (chociaż to było już chyba we wcześniejszej wersji, tylko przegapiłem) przechowywanie skastomizowanych (czyli dostosowanych) szablonów CSS w katalogu /wp-content/lbp-css, który to katalog ma ponoć przetrwać każdą następną aktualizację. Tym razem faktycznie tam wprowadziłem zmiany i mam nadzieję, że tam zamiecWPiony jest na długo.
• WP-ViperGB (księga gości): Jej, kurcze, nie aktualizowałem, a okazało się, że się zaktualizowała sama (albo “przywróciła do ustawień fabrycznych”) przy okazji aktualizacji całego WP. Po pierwsze zniknął spreparowany przeze mnie szablon w PHP definiujący cały układ wpisów księgi (to dziwne) i oczywiście miejsce jego importu (to mniej dziwne). Jednak najdziwniejsze jest to, że w katalogu lang/ zniknęły tłumaczenia na język polski. Tutaj poszło jednak szybko – wystarczyło skopiować dawne pliki i zmienić jeden import i hula.

Uff… nie dość, że mam to za sobą, to strzeliłem sobie jeszcze instruktaż na przyszłość. Mogę spokojnie zacząć niedzielę, od… wyspania się

• brak podpisów pod zdjęciami w widoku galerii
• podpisy pod zdjęciami zachodzace się na standardowe teksty lightboxa

Nim się z samym silnikiem zaktualizuję do 3.1 to przyjdzie trochę poczekać. Najpierw uporządkuję te tematu z wtyczkami, a dopiero potem poszukam sobie nowych problemów

A zainstalowana przeze mnie wtyczka do WordPressa chwali się, że potrafi rozpropagować ten mój nowy, unikalny wpis po kilkudziesięciu “socjalnych networkach”* i jeśli z tego skorzystam to będę wprost nieśmiertelny, a już na pewno nie do niezauważenia. Ehh… aż korci, żeby wykorzystać tę wyjątkową okazję i zapisać się do wszelkich “socjalnych networkuffff”*

* Skoro już taki postępowy jestem z tymi technologiami i sieciami, to pozwoliłem sobie również na nowomowę rodem “z fejsa”.

Czas, który upłynął pomiędzy pierwszym wpisem dotyczącym NAS’a, a dniem dzisiejszym, poświęcony był przede wszystkim procesowi myślowemu i badaniu “co w trawie piszczy”, żeby zdecydować się już w pełni świadomie na rozwiązanie, które zaspokoi nasze potrzeby i jednocześnie oszczędzi nerwów w przyszłości. Co się po drodze wydarzyło i jakimi meandrami nasze myśli podążały, to już jest chyba materiał na ciekawą nowelę. Rozważając różne (!) nasze (!) potrzeby (!) dotarliśmy do rozwiązania, które można enigmatycznie oznaczyć jako projekt HTMC beta release

Zamiast naszego malutkiego NASika, który nadawał się do wrzucania zdjęć przy sporej dozie cierpliwości mamy teraz oto:

• ASUS AT3-ION Deluxe (na Atomie 330)
• RAM 4G
• 2 x 750GB SATA (jako zasadniczy storage)
• 1 x 30G SSD (szybki i bezdźwięczny 30dysk na system)
• BD-writer

A to wszystko w estetycznej i funkcjonalnej obudowie NoxLive2, z pilotem głośnikami 2.1 i sporym (!) monitorem:) I po co to wszystko. A no okazuje się, że się przydaje. Od teraz NAS nie jest tylko znienawidzonym pudełkiem, na które błagalnie kieruję wzrok w nadziei, że karmione w ten sposób będzie sprawować się dobrze i kiedyś skorzystam z przechowywanych przezeń skarbów.

Dziś jest to także centrum rozrywki, serwowania multimediów bezpośrednio na głośniki bądź TV, mikser dźwięku (pięknie brzmią efekty w filmach przeniesione przez Realtek HD na zestaw głośników 2.1) i serwer podawania multimediów w lokalnej sieci poprzez DLNA. Ehh… postęp kochani, postęp… trafił pod strzechy, a pod tymi strzechami radość sprawia.

Sielanka całkowita nie objęła jeszcze wszystkich, bo na razie mamy postawiony system i przetestowane podstawowe funkcjonalności (o! właśnie dostałem mail z NASa, że EASEUS Todo Backup zakończył robienie kopii – z sukcesem!). Przed nami wciąż przygotowanie NAS’a samego oraz pozostałych komputerów do systematycznego backupu nań swych zasobów i opracowanie sposobu bezbolesnego synchronizowania galerii zdjęciowych z laptopa na NASa. Przypieczętujemy to przeniesieniem danych z dysku od Dobrych Dusz i będę mógł zacząć cieszyć się na powrót wcześniejszym chodzeniem spać

Niniejszym życzę dobrej nocy.

PS. Zdjęć nie umieszczę, bo cynkowska niebieska dioda wzdłuż przedniej krawędzi obudowy robi zbyt wielkie wrażenie

Bohaterem tej czarnej historii jest Linksys NAS200-EU. Kilka dni temu dziwnie zachowywał się i sygnalizował sync RAID 1. Kontaktu z nim nie było żadnego. Po długim czasie nic nie robienia postanowiłem go zrebutować. Wówczas okazało się, że i owszem – wstaje, ale po dyskach ani śladu. Pierwsza myśl – padł kontroler dysków, bo przecież niemożliwe, że oba dyski w RAIDzie padły albo RAID się rozpiął i system zwariował…. Nie pomagały próby odpalenia z pojedynczym dyskiem, podpinanie dysków odwrotnie. NAS ciągle odpowiadał “se neda”.

Trochę to trwało nim, dzięki uprzejmości kolegów z pracy, przeprowadziłem badanie dysków. Okazało się, że dane na nich przechowywane są w całkiem niezłej kondycji. To pierwsza ciekawostka. Druga jest taka – że system pięknie wystartował z innym, pojedynczym dyskiem.

No i ciekawe, co tak naprawdę zaszło. Na pewno jestem rozczarowany, że NAS nie poinformował o zajściu w jakiś cywilizowany sposób, dzięki któremu wiedziałbym co począć dalej. Póki co plan jest taki, że skoro sam NAS wyglada na żywego, to będzie trzeba podjąć próbę zwalenia danych na jakiś trzeci dysk, zaorania dotychczasowych dysków z RAID i następnie wmasowanie 200G danych z powrotem. Perspektywa przyjemna, jak na najbliższy weekend. Ciekawe, na jak długo taka operacja wystarczy.

Przy okazji, żeby odzyskać dane z dysków, na których NAS założył XFS, próbuję zainstalować coLinux’a + Ubuntu. Możliwe, że ta przygoda zaowocuje jakimś pikantnych szczegółów wpisem – aktualnie oddam się tej przyjemności, a czytaczom “pożyczę” dobranoc.