Jak przystało na odgórne szkolenie firmowe, nastawiałem się do całej inicjatywy nieco nieufnie. Intrygował mnie jednak temat i dzięki temu z pewnym kredytem zaufania wszedłem w to szkolenie. Kwotę kredytu znacząco podwyższyłem nie tylko dzięki ładnej lokalizacji szkolenia (okolice Otwocka), ale przede wszystkim dzięki trenerom, którzy mnie urzekli tak swoimi osobami, jak i arcy-ciekawymi anegdotami i obrazowymi ćwiczeniami.

Szkolenie zatem uważam za udane. Jest nieco za wcześnie, żeby je sobie i publicznie podsumować, cały czas jeszcze odbywa się we mnie proces trawienia. W wielkim skrócie jednak – dotyczyło ono modeli mentalnych tzw. nastawień, przekonań, które determinują lub przynajmniej wpływają na nasze zachowania. Nie jest może mocno ciekawe, że one są (oczywista oczywistość) i że wpływają (mniej oczywista, ale nadal oczywistość) tylko to na ile wpływają i czy można je zmienić, przeprogramować siebie, nie dokonując jednocześnie gwałtu na sobie samym. To faktycznie było najciekawsze – praca z własnymi MM.

W zapale neofity jest jednak znaczące niebezpieczeństwo – łatwo przejść do oceniania MM tych, którzy są obok nas. Równie łatwo jest stwierdzić, po takiej ocenie, że ten czy inny MM tejże osobie nie służy i “ja to dopiero wiem, jak Ci pomóc”. I tutaj należy powiedzieć STOP i zastosować tytułową mądrość, która była jedną z przyświecających temu szkoleniu.

Z tego miejsca,  na zakończenie bym podziękował naszym niezłomnym i anielsko cierpliwym trenerom – Zbyszkowi i Andrzejowi. I to by było na tyle.